Παίκτης : “Εσείς οι ελεύθεροι επαγγελματίες δεν έχετε οικονομικό πρόβλημα, ενώ εμείς αφήνουμε την δουλειά μας για να ερχόμαστε στις προπονήσεις και τους αγώνες”.
Νημερτής-Γραμματέας : “Βασικά και μόνο που βρίσκομαι εδώ, χάνω χρήματα. Αν δεν δουλέψω, η τσέπη δεν γεμίζει. Κανείς δεν θα με πληρώσει στο τέλος του μήνα.”
Έτσι λοιπόν βρέθηκα την Κυριακή στο γραφείο μπροστά σε ένα pc…να δουλεύω τι άλλο; Κάποια στιγμή έντρομη κοίταξα το ρολόι. Αμάν! Άρχισε! Η ώρα ήταν 5 παρά κάτι και είχα χάσει σχεδόν 1 τέταρτο. Άνοιξα την τηλεόραση και πήγα να φτιάξω καφέ.
Γυρίζοντας, έστρεψα τα μάτια στην τηλεόραση να δω το 0-0. Το σκορ υπέρ της Καλαμαριάς με 1-0 με άφησε κάγκελο. Καλέ χάνουμε!
Έκατσα να δω τον υπόλοιπο αγώνα. Αγώνας… Λέμε τώρα…
Αν το να πετάς την μπάλα ψηλά, το αγαπημένο μου ποδοβολλεϋ, είναι τρόπος για να βάλεις γκολ, τότε καλύτερα φωνάξτε εμένα με τα 10ποντα να βάλω την μπάλα στα δίχτυα. Καλύτερα θα τα καταφέρω.
Ομάδα πρακτικά ανύπαρκτη. Λες και βαριόντουσαν να τρέχουν με την μπάλα στα πόδια και την πέταγαν ψηλά για να δώσουν πάσα. Ή λες και δεν μπορούσαν να τρέξουν επειδή ήταν κουρασμένοι. Ή δεν ξέρω τι άλλο να υποθέσω πια…
Στο ημίχρονο τηλεφωνήθηκα με τον συνεργάτη, φανατικός γαύρος και αυτός. “Θα χάσουμε” μου λέει. “Έχω βαρεθεί να βλέπω, έχω σπαστεί, τι χάλια είναι αυτά;” Τον καθησύχασα ότι θα το γυρίσουμε το παιχνιδάκι και γυρίσαμε στις οθόνες μας για το δεύτερο ημίχρονο.
Κάθε λεπτό που πέρναγε χωρίς γκολ, αλλά κυρίως χωρίς φάση, μετάνοιωνα. Μετάνοιωνα την ώρα και την στιγμή που άνοιξα το χαζοκούτι, που άφησα την δουλειά μου για να δω αυτό το ρεζίλι. Εγώ να χαρώ ήθελα και κατάντησα μέσα στα νεύρα. Ούτε να δουλέψω μπορούσα πλέον. Έτσι για το γαμώτο, αποφάσισα να δω τον αγώνα μέχρι τέλους.
Το τελικό 1-2, δεν μου έλεγε τίποτα. Τι να το κάνω που νικήσατε; Με μια στημένη του Ρίμπο και μια ατομική του Καστίγιο; Μπάλα είναι αυτή;
Κύριοι. Αν δεν το έχετε καταλάβει, δεν μου αρκεί πλέον να παίρνετε το αποτέλεσμα. Αν ήθελα μόνο να νικάτε γινόμουν και βάζελος που τα παίρνει από την σφυρίχτρα. Εγώ θέλω να βλέπω μπάλα. Θέαμα. Αν δεν μπορείτε να μου το προσφέρετε αυτό, εσείς η αντικειμενικά καλύτερη ομάδα της Ελλάδας, να με ενημερώσετε, να μην χαλάω τον χρόνο μου μαζί σας.
Έγινα σαφής;
March 12, 2007 at 6:27 pm
Το δίκιο σου σφάζει. Είναι και δίκιο μου. Οι μισοί -και παραπάνω-παίχτες, που φορούν την ερυθρόλευκη φανέλλα, δεν φτουράνε. Δεν κάνουν (πια) για τον Ολυμπιακό. Το κακό είναι ότι δεν έχουν διάθεση να παίξουν και αυτό το ελάχιστο που ξέρουν. Το ακόμα χειρότερο είναι ότι “παρασύρονται” και κολλάνε “μουργελιά” και εκείνοι που ξέρουν να παίξουν. Το ότι παίρνουμε το πρωτάθλημα δεν ξέρω αν είναι θαύμα ή αν οφείλεται στην απόλυτη ανυπαρξία των αντιπάλων μας. Ξέρω ότι μπάλλα δεν παίζουμε εδώ και εφτά μήνες. Και το ξέρουν όλοι οι γαύροι. Προσωπικά, πάντως, αισιοδοξώ ότι το καλοκαίρι θα γίνουν όλες οι σωστές κινήσεις και πράξεις. Ειδάλλως … με κεφαλαία γράμματα.
March 13, 2007 at 12:26 pm
Το παράξενο είναι ότι δεν σκίζονται αυτοί που θέλουν(?) να μείνουν στην ομάδα ή που θέλουν(?) θέση βασικού!
Και σ’ αυτό το παιχνίδι ο Ρίμπο έτρεχε πιο πολύ από πολλούς.
Ντροπή.
March 13, 2007 at 8:51 pm
Την ίδια πίκρα είχα κι εγώ στο ματσάκι με το Αιγάλεω που από 0-2 το κάναμε 3-2. Αυτό δεν είναι εγγλέζικο ποδόσφαιρο, αυτό είναι πρήξιμο.